"کارابانِ لجباز"، این عنوان رُمانِ مفرّحی از "ژول ورن" است که کمتر درباره اش سخن گفته شده: Keraban le Tetu

"کارابان" یک تاجر توتون و تنباکوست که در قسطنطنیه (استانبول) زندگی می کند. هنگامی که دولت عثمانی برای عبور از تنگه ی بُسـفُر ـ باریکه ی آبی که دریای سیاه را به مرمره می پیوندد و قاره ی اروپا را از آسیا جدا می کند _ قانون مالیاتی وضع می کند، او از پرداخت عوارض به این دلیل که خانه اش فقط چند مایل آنسوتر از بُسفر است خودداری می کند _ شهر استانبول در دو سویِ بُسفر مستقر است ـ

"کارابان" سپس همراه دوست تاجر هلندی خود، زمین های دور دریای سیاه را طی می کند تا به خانه و عمارت خود بازگردد، و همین سفر و انعطاف ناپذیری ِ او مایه ی اصلی داستان را فراهم می آورد ...

برای من امّا جالبترین نکته، همان عنوان ِ رُمان است: "کارابان" آشکارا واژه ای پارسی است. مرا یادِ واژگان "کربات" و "کاربات" به معنی ِ "خانه ی کاروان" و واژه ی "ساربان" می اندازد. استاد "محمدکریم پیرنیا" در درس هایِ خود "کاربات" را فضایی مانندِ "رِباط" می دانست که اتاق و حوض و پایاب و دو یا سه اتاق داشت و نمونه ی آن در آبادی های کنار شاهراهِ کهن ِ فارس خود می نمود ...

دو نگاره ی زیبایِ کتاب

هنوز شبهایی هست که شبح ِ بزرگ او را می بینم که در کنار ساحل ایستاده و به نور آن چراغ ِ سبز ِ چشمک زن خیره شده ...

"گتسبی" به چراغ ِ سبز ایمان داشت؛ به آینده ی لذتناکی که سال به سال از جلوی ما عقب تر می رود. اگر این بار از چنگ ما گریخت چه باک، فردا تندتر خواهیم دوید و دست هایمان را درازتر خواهیم کرد و سرانجام یک بامداد خوش ...

و بدین سان در قایق نشسته، پارو بر خلافِ جریان بر آب می کوبیم، و بی امان به طرف گذشته رانده می شویم.

نگاه کنین. این کتابی یه که وقتی پسربچه بود داشت. روی صفحه ی سفید انتهای کتاب کلمه ی "برنامه" به خط درشت خوانا نوشته شده بود و کنار آن تاریخ دوازده سپتامبر 1906 و زیر آن:

برخاستن از خواب ...................................... 6 صبح
ورزش با دمبل ........................................... 6:15 تا 6:30
مطالعه .................................................... 7:15 تا 8:15
کار .........................................................  8:30 تا 4:30 بعداز ظهر
بیس بال و ورزش ...................................... 4:30 تا 5
تمرین فن بیان و توازن ...............................  5 تا 6
مطالعه ی اختراعات ضروری ........................  7 تا 9

تصمیم های کلی

دیگر وقت خود را در مغازه ی شفترز تلف نکنم.

دیگر سیگار نکشم و آدامس نجوم.
یک روز در میان حمام کنم.
هر هفته یک کتاب یا مجله ی آموزنده بخوانم.
هفته ای 5 دلار [خط خورده بود] 3 دلار پس انداز کنم.
با پدر و مادرم مهربان تر باشم.

از رمان "گتسبی بزرگ" نوشته ی "اسکات فیتس جرالد" ترجمه ی "کریم امامی"

دولتِ فرانسه در سال 1983 میلادی، پس از 10 سال تلاش، توانست یک بازآفرینی ِ دقیق از غار تاریخی ِ «لاسکو» و نقاشی هایش، آن هم درست در فاصله ی 200 متریِ غار ِ لاسکوی ِ حقیقی انجام داده، و توریست ها و بازدیدکنندگان را بدانجا هدایت کند.

پس از بسته شدن به رویِ عموم، فقط محققین اجازه دارند از غار لاسکویِ حقیقی بازدید نمایند.
مأخذ عکس: نشنال جئوگرافیک

غار لاسکو به واسطه ی نقاشی های پیش از تاریخ اش -که قدمت آن را 15000 سال پیش از میلاد برآورد کرده اند- در عالم هنر مشهور است. ولی شمار زیاد بازدیدکنندگان، و اثرات مخرب تنفس آنان که باعثِ رشد باکتری ها و کدر شدن و محو تدریجی ِ نقاشی ها شده بود، سبب شد که در سال 1963، غار ِ اصلی به روی ِ بازدیدکنندگان بسته شود و فکر ِ یک کُپی و بازسازیِ دقیق از آن -حتی در شیوه و مصالح ِ کار شده ی نقاشی ها- شکل گیرد. هم اینگونه بود که با تلاشی تحسین برانگیز، دو تالار اصلی آن را با 200 نقاشی، به طول 39 متر بازسازی و بازآفرینی نمودند؛ و البته دمایِ 55 درجه ی فارنهایت (13 درجه ی سانتیگراد) غار اصلی را نیز در آن برقرار ساختند و «لاسکوی ِ دوّم» اش نامیدند!

لاسکویِ اصلی در سال 1979 میلادی -پس از انجام مرمت های اصولی- به ثبت آثار میراث جهانی رسید و برای همیشه به رویِ عموم بسته شد. امّا لاسکویِ دوّم، این تقلب و دستپختِ نغز ِ فرانسوی در عصر ما، اکنون در برخی روزها، نزدیک به  2000  نفر بازدید کننده دارد که حاضرند برای دیدن اش، نفری 7 یورو بپردازند؛ یعنی درآمدِ روزانه ای بیش از 33 میلیون تومان!

مآخذ:

http://www.sacred-destinations.com/france/lascaux-caves

http://archaeology.about.com/od/lterms/g/lascaux.htm

http://goeurope.about.com/od/dordogneprehistory/l/bl_lascaux-map.htm